เลสเตอร์ ซิตี้ 2-3 เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด คือผลการแข่งขันที่ถ้าดูแค่ตัวเลข หลายคนอาจคิดว่าเป็นเกมสูสีธรรมดา แต่ในสนามจริง ความรู้สึกมันหนักกว่านั้นเยอะ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เสียงนกหวีดดัง เกมนี้เหมือนถูกเร่งจังหวะตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งตัว แฟนบอลเจ้าถิ่นเพิ่งนั่งลงยังไม่อุ่นเก้าอี้ดี สกอร์ก็ไหลไปแล้วสองลูกแบบไม่ทันหายใจ เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด มาแบบรู้หน้าที่ รู้ว่าควรกัดตรงไหน แล้วไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เกมมันไม่ได้โหดร้ายเพราะผลแพ้ แต่มันเจ็บตรงที่เลสเตอร์รู้ตัวช้าไปครึ่งชั่วโมง และครึ่งชั่วโมงนั้นแพงกว่าที่คิดเยอะมาก
เลสเตอร์ ซิตี้ 2-3 เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด กับช่วงเวลาที่สนามเงียบผิดปกติ
บรรยากาศในสนามช่วงต้นเกมแปลกมาก เสียงเชียร์ยังดัง แต่แฝงความงุนงง จังหวะเพรสซิงของเลสเตอร์ดูช้าไปครึ่งก้าว ขณะที่เชฟฟิลด์เล่นเหมือนทีมที่เตรียมการบ้านมาดี พวกเขาไม่รีบ ไม่ลน และเลือกโจมตีตรงจุดอ่อนชัดเจน การเคลื่อนที่ระหว่างไลน์ของแดนกลางทีมเยือนทำให้แนวรับเจ้าบ้านต้องตัดสินใจตลอดเวลา และทุกครั้งที่ตัดสินใจช้า มันคือพื้นที่ว่างหนึ่งช่องที่ถูกลงโทษทันที สองประตูแรกไม่ใช่เรื่องฟลุค แต่มาจากการอ่านเกมขาดของทีมเยือน เกมนี้ใครที่มองแค่สถิติครองบอลจะไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโมเมนตัมถึงไหลไปทางเดียวแบบนั้น และนี่คือเกมที่นักดูเกมสายลึกหรือสาย บอลเต็ง จะรู้ทันทีว่าจังหวะไหนควรเชื่อทีมไหน
ครึ่งหลังที่เลสเตอร์ไม่ยอมง่ายๆ และความหวังที่ค่อยๆ กลับมา
หลังพักครึ่ง เลสเตอร์กลับลงมาด้วยท่าทีต่างออกไป การเคลื่อนบอลเร็วขึ้น การยืนตำแหน่งเริ่มชัดเจนขึ้น เสียงเชียร์เริ่มกลับมาเหมือนมีคนเปิดสวิตช์ในสนาม เกมเริ่มเอียงกลับมาเล็กน้อย จังหวะเข้าทำเริ่มมีแบบเป็นชุด ไม่ใช่การฝากความหวังไว้กับความสามารถเฉพาะตัวเพียงอย่างเดียว ประตูแรกที่ตีตื้นได้เหมือนการปลุกทั้งทีมและแฟนบอลให้ตื่นขึ้นพร้อมกัน จากนั้นเกมก็กลายเป็นการไล่ล่าที่ตึงเครียด เชฟฟิลด์ถอยลงมารับลึกขึ้นอย่างมีวินัย พวกเขาไม่พยายามสวย แต่พยายามรอด และในเกมระดับนี้ การรอดคือศิลปะอย่างหนึ่ง ใครที่ดูเกมนี้ด้วยมุมมองนักวิเคราะห์หรือคนที่ชอบ แทงบอล1×2 จะเห็นชัดว่าเกมเปลี่ยนทิศทาง แต่ยังไม่ถึงจุดพลิก
เลสเตอร์ ซิตี้ 2-3 เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด กับรายละเอียดเล็กๆ ที่ตัดสินเกม
สิ่งที่ทำให้เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด เอาตัวรอดออกไปได้ ไม่ใช่แค่ประตูที่สาม แต่คือวินัยในช่วงท้ายเกม ทุกการเคลียร์บอล ทุกการยืนบังพื้นที่ มันไม่สวยแต่แม่นยำ เลสเตอร์มีโอกาส มีจังหวะ มีเสียงเฮที่เกือบได้ปล่อยเต็มคอ แต่ฟุตบอลมันโหดตรงนี้ รายละเอียดเล็กๆ อย่างการยืนตำแหน่งตอนลูกตั้งเตะ หรือการตัดฟาวล์กลางสนาม กลายเป็นกำแพงที่เลสเตอร์เจาะไม่เข้า เกมนี้สอนชัดว่าการเล่นดีแค่ช่วงหนึ่งของเกมไม่พอ ถ้าอีกทีมเขาคุมอารมณ์และรู้ว่าควรปิดเกมยังไง ใครที่ติดตามฟุตบอลมานานจะรู้เลยว่านี่คือเกมที่โค้ชฝั่งทีมเยือนจะเอาไปเปิดให้นักเตะดูซ้ำอีกหลายรอบ และสำหรับแฟนบอลที่มองฟุตบอลมากกว่าแค่ความบันเทิง หรือคนที่กำลังคิดจะ สมัครแทงบอล เกมแบบนี้คือกรณีศึกษาที่ดีมาก
เกมหนึ่งนัดที่สะท้อนทั้งฤดูกาล
เมื่อเสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น เลสเตอร์ ซิตี้ เดินออกจากสนามด้วยสีหน้าที่บอกทุกอย่าง พวกเขาไม่ได้แพ้เพราะสู้ไม่ได้ แต่แพ้เพราะปล่อยให้เกมหลุดมือเร็วเกินไป ส่วนเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด ไม่ได้ชนะเพราะดวง แต่ชนะเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นใครและควรเล่นยังไง เกมนี้อาจไม่ใช่เกมที่สวยที่สุดของฤดูกาล แต่เป็นหนึ่งในเกมที่ซื่อสัตย์กับฟุตบอลที่สุด มันเตือนเราว่าฟุตบอลไม่ได้ให้รางวัลกับทีมที่พยายามช่วงท้ายเสมอไป แต่ให้รางวัลกับทีมที่โฟกัสตั้งแต่วินาทีแรก และบางครั้ง บทเรียนที่เจ็บที่สุด ก็คือบทเรียนที่ทำให้ทีมแข็งแกร่งขึ้นในระยะยาว